" فردای ما "

تویی تویی به خدا ،این که از دریچه ی ماه

نگاه می کند از مهر و با منش سخن است

تویی که روی تو مانند نو گلی شاداب

میان چشمه ی مهتاب بوسه گاه من است

تویی تویی به خدا ،این تویی که در دل شب

مرا به بال محبت به ماه می خوانی

تویی تویی که مرا سوی عالم ملکوت

گهی به نام و گهی با نگاه می خوانی

تویی تویی به خدا ، این دگر خیال تو نیست

خیال نیست به این روشنی و زیبایی

تویی که آمده ای تا کنار بستر من

برای اینکه نمیرم ز درد تنهایی

تویی تویی به خدا ، این حرارت لب توست

به روی گونه ی سوزان و دیده ی تر من

گهی به سینه ی پر اضطراب من سر تو

گهی به سینه ی پر التهاب تو سر من!

تویی تویی به خدا ،دلنشین چو رویایی

تویی تویی به خدا ،دلربا چو مهتابی

تویی تویی که ز امواج چشمه ی مهتاب

به آتش دلم ،از لطف می زنی ابی

تویی تویی به خدا ،عشق و آرزوی منی

به سینه تا نفسی هست بیقرار توام!

تویی تویی به خدا ،جان و عمر و هستی من

بیا که جان به لب اینجا در انتظار توام

منم منم به خدا ،این منم که در همه حال

چو طفل گم شده مادر به جستجوی توام

منم که سوخته بال و پرم در اتش عشق

"در آن نفس که بمیرم در ارزوی توام"

منم منم به خدا ،این که در لباس نسیم

برای بردن تو باز می کند اغوش

من آن ستاره ی صبحم که دیدگان تو را

به خواب تا نسپارم ،نمی شوم خاموش

منم منم به خدا ،این منم که شب همه شب

به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید

اگر ز شوق بمیرد دلم چه جای غم است

در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا ، سایه ی تو نیست منم

نگاه کن ،منم ای گل ،که با تو همراهم!

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال

ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم

منم منم به خدا ، این منم که سینه ی کوه

به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

ز کوه ،هر چه بپرسی جواب می گوید

گواه ناله ی شبهای بیقراری من

من و توایم که در اشتیاق می سوزیم

من و توایم که در انتظار فرداییم

اگر سپیده ی فردا دمد ،دگر آن روز

من و تو نیست میان من و تو این : ماییم !

پشت میز قمار دلهره ی عجیبی داشتم

برگ حکمی داشتم

                           و دیگر هر چه بود ضعیف بود و پایین

بازی شروع شد

حاکم او بود و من محکوم

همه برگهایم رفتند و سر برگ بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد و من بالاتر امدم

                                                        بازی در دست من افتاد

عشق آمدم با حکم عشوه و ناز برید

       و حکم آمد از جنس چشم سیاهش

زندگی

          حکم من پایین بود و

                                        باختم

  "برای چشمهای تو "

سبد سبد رز سپید برای چشمهای تو

هزار مژده و نوید، برای چشمهای تو

در ان خزان که شاخه ها دل از شکوفه می برند

هزار شاخه ی امید، برای چشمهای تو

امید سبز ماندنت، امید زنده بودنم

هر انچه ایزد افرید، برای چشمهای تو

هر انچه بوسه میزند، به صحن دیدگان تو

دلی که بی امان تپید، برای چشمهای تو

شب سکوت عشق من رفیق اشک می شود

دلم فقط تو را گزیده برای چشمهای تو

در اسمان بی کسی، میان هاله های غم

دلم اگر ستاره چید برای چشمهای تو

می سپارم دل به دریا، بی خیال

می شمارم لحظه ها را، بی خیال

می کشم بر دفتر نقاشی ام

نقش های زشت و زیبا، بی خیال

دوره گردی می شوم هر شب چو باد

دست تکرار غزل ها بی خیال

لا به لای ان غزل ها می کشم

سرنوشت خیس خود را بی خیال

گاه در اشفته بازار دلم

می شوم تنهای تنها، بی خیال

بی خبر از شعر پر تشویش عشق

می کنم خود را تماشا، بی خیال

گاه می سازم برای روح خود

نردبانی تا ثریا، بی خیال

گاه از ترس نبود مصرعی

می زنم عمری تقلا، بی خیال

بی خیالم با خود اما با تو من

حرف هایی دارم اما، بی خیال

  " خشم عاشق "

بیا و با عطوفتت، کمی به من نگاه کن

غریق بهر ظلمتم، شب مرا پگاه کن

من ار چه از فراق تو چو شعله در شرار و تب

بیا و از برای خود، مرا تو تکیه گاه کن

گواه کرده ام تو را که عاشقم به عشق

تو هم چنین بگو، سپس خدای خود گواه کن

رقیب طعنه می زند که کوششم بود گزاف

به غمزه ای رقیب را کنون تو رو سیاه کن

اگر چنین کنی که به، و گر نه من شبی به خشم

روم به جنگ عشق تو، تو هم بیا نگاه کن

من و دل و وفای دل، به سویت اییم و تو هم

پری و جن و انس علیه من سپاه کن

فنا شدن برای تو، بود نکو برای من

بزن به قلبم اتشی و عمر من تباه کن

کنی سوال و با نگه، که چیست ان جزای من؟

بگیر از من انتقام و بخت من سیاه کن

بگویمت که نازنین، جزای تو چنین بود

بیا و با عطوفتت، کمی به من نگاه کن

برای از تو نوشتن بهانه لازم نیست

برای خواندن از تو ترانه لازم نیست

تو را به عشق قسم هم ستاره ی من باش

از انتظار پرم فکر چاره ی من باش

برای دیدن چشمت دوباره دلتنگم

پر است از غم دوری صدای اهنگم

تو اشنای منی با من از بهار بگو

ز لحظه ای که تمام می شود انتظار بگو

بگو که مثل من از عشق پاک لبریزی

پر از بهاری در این روزهای پاییزی

نگو که بودن با من بهانه می خواهد

سرودنت غزلی عاشقانه می خواهد

برای از تو نوشتن بهانه لازم نیست

برای خواندن از تو ترانه لازم نیست

کی ان زمان که خسته بودم می کشید ارام         دست تسلی و نوازش بر سرم جز تو؟

سر می کنم با دردهایم تا که بر گردی                  کی می نهد مرهم به زخم پیکرم جز تو؟

وقتی که می بارید از هر سمت تنهایی               کی جانپناهم شد گل نیلوفرم! جز تو؟

 خوابیده در چشم تو هر شعری که از عشق است  از کس نمی گویم سخن در دفترم جز تو

اخر چگونه می توان دل کند از چشمت               اری ز هر کس می توانم بگذرم جز تو

در فکر انم گر بسوزانی مرا ای عشق؟                چیزی به جا می ماند از خاکسترم جز تو؟

ای شب ٬ به پاس صحبت دیرین ٬ خدای را

با او بگو حکایت شب زنده داریم

با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق

شاید وفا کند ٬ بشتابد به یاریم

ای دل ٬ چنان بنال که ان ماه نازنین

اگه شود ز رنج من و عشق پاک من

با او بگو که مهر تو از دل نمیرود

هر چند بسته مرگ ٬ کمر بر هلاک من

ای شعر من ٬ بگو که جدایی چه می کند

کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی

ای چنگ غم ٬ که از تو بجز ناله بر نخواست

راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی

ای اسمان به سوز دل من گواه باش

کز دست غم به کوه و بیابان گریختم

داری خبر که شب همه شب دور از ان نگاه

مانند شمع سوختم و اشک ریختم

ای روشنان عالم بالا ٬ ستاره ها !

رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید

یا جان من ز من بستانید بی درنگ

یا پا فرا نهید و خدا را خبر کنید !

اری ٬ مگر خدا به دل اندازدش که من

زین اه و ناله راه به جایی نمی برم

جز ناله های تلخ نریزد ز ساز من

از حال دل اگر سخنی بر لب اورم

اخر اگر پرستش او شد گناه من

عذر گناه من ٬ همه ٬ چشمان مست اوست

تنها نه عشق و زندگی و ارزوی من

او هستی من است که اینده دست اوست

 عمری مرا به مهر و وفا ازموده است

داند من ان نیم که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهد خود وفا کند

اما -اگر خدا بخواهد- عمر دیگری!

                                                              ¤ فریدون مشیری ¤

                                            چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

باران شدم و چون اشک بر عشق تو باریدم

                                            من شمع وجودم را به مهر تو بخشیدم

مرز دل و چشم تو , از شهر افق پیداست

                                            من سرخی گلها را در خنده ی تو دیدم

در شهر اقاقیها تو پاکترین عشقی

                                            من راز شکفتن را از باغ دلت چیدم

ای کاش دو چشم تو , سر فصل افقها بود

                                            ان وقت تو را هر صبح , از پنجره می دیدم

وقتی گل ارامش در باغ دلم رویید

                                            گلبرگ وجودم را بر عشق تو پیچیدم

تا می روی از اینجا دل خسته و طولانی ست

                                            رفتی و دگر باره از کوچ تو رنجیدم

چشمان تو دریایی ست , موجش گل تسکینم

                                             به حرمت چشمانت , شب باز نخوابیدم

از شعله ی عشق من , خورشید هویدا شد

                                             از شوق تمنایت , تا صبح درخشیدم

ای کاش گلی می شد , لبخند پر از مهرت

                                             تا ان گل خوشبو را از خاطره می چیدم

در جاده احساست سر گشتگی ات پیچید

                                             ان وقت حضورت را در کوچه دل دیدم

سر چشمه احساست پیوند دل و دریاست

                                             تنها من از ان احساس پر گشتم و نوشیدم

           سال ۸۶ مبارک

                              خوب است ولی بی هنری ای دل من

من هیچ نگفتم خود به خود می رنجی

                              از شیشه شکستنی تری ای دل من

همه ی ارزوها  محبت های قلب من ,محبت و بخشش توست

All the source of melancholy in my mind , the gracious thou

همه نگرانی من و فکرم از محبت توست

Wherever I cast those eyes of mine at the world

هر جای این دنیا که چشم می اندازم,

It is thou today , it will be thou tomorrow

امزوز تو هستی, فردا هم تو خواهی بود.

فرستادی به سویم دسته ای گل

                                        فرستادی مرا پروانه کردی

مرا کاشانه چون غمخانه ای بود

                                      تو این غمخانه را گلخانه کردی

زدست قاصدت گل را گرفتم

                                     به هر گلبرگ ان صد بوسه دادم

پس از ان با دلی اکنده از شوق

                                      به ارامی به گلدانی نهادم

شبانگه گرد گل پروانه گشتم

                                      به یاد تو به گل صد راز گفتم

حکایتها که با تو گفته بودم

                                      به جای تو به گلها باز گفتم

میان دسته گل زنبقت را

                                      زاشک چشم گریان اب دادم

بنفشه را به یاد گیسوانت

                                     به انگشتم گرفتم تاب دادم

گل نازت را بوسیدم از شوق

                                     ولی ان گل کجا ناز تو را داشت

نشانی داشت از بوی تو اما

                                     کجا چشم فسون ساز تو را داشت

به روی برگ زیبای گل سرخ

                                    نهادم با دلی غمگین لبم را

به امیدی که با یاد لب تو

                                   به صبح ارم به شادی یک شبم را

ولی هر چند بوسیدم گلت را

                                  دل تنگم چو غنچه هیچ نشکفت

در ان حالت که گرم بوسه بودم

                                گل سرخ تو در گوشم چنین گفت:

"گل سرخم مخوان ای عاشق مست

                                 که من پیش لب یار تو خارم

به سرخی گر چه دارم رنگ ان لب

                                  ولی گرمی و  شیرینی ندارم"

ای کاش... 

ای کاش که از حال دل من خبرت بود

                                      ای کاش همی از سر کویم گذرت بود

من مرغ اسیرم که ندارم پرپرواز

                                      ای کاش که کاشانه ی من زیر پرت بود

رفتی ز دیار من و با غیر نشستی

                                        ای کاش به شهر دل من هم سفرت بود

ای مرغ سعادت تو به بام که پریدی؟

                                         ای کاش که کاشانه ی من زیر پرت بود

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

اما نمیدونم چرا دارم حسادت میکنم 

من عاشق چشم توام تو مبتلای دیگری

دارم به تقدیر خودم چندیست عادت میکنم

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم چون مزرعه تشنه به باران برسیم یا من برسم به یار یا یار به من یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم...

سلام

     چطورین؟ این اولین پستمه ولنتاین رو به همه تبریک میگم